ஆலகாலம் பல

உறவில் அவ்வியம் விஷம் நட்பில் துரோகம் விஷம் நிறத்தில் பேதம் விஷம் அகத்தில் அழுக்காறு விஷம் ஆதிக்கத்தில் ஆணவம் விஷம் நாத்திகமாய் இழித்தல் விஷம் ஊனம் நகைத்தல் விஷம் கொடுமைக் கண் மெளனம் விஷம் எளியோர் மேல் வலிமை விஷம் மற்றவர் திறன் களவு விஷம் நமக்குள் ஆண்டாண்டாய் ஊறிய...

கண்மாய் மீன்களும் கால் சட்டை சிறுவர்களும்

பேய் மழையே இனியும் வாராதே போ போ வானம் பார்த்து வாழ்ந்த கரிசல் காட்டவர் ஓலமாய் வைகின்றனர். காலங்காலமாய் கட்டாந்தரையாய் கிடந்த காட்டாறு கரை புரண்டோடி தட்டி ஓலைக் குடிசையோடு சட்டிப் பானைகளும் கறவைகளும் தளிரும் சறுகுமாய் உயிர்களும் அடித்துச் செல்லப்பட்டால் சபிக்கத்தானே...

வானவில்

ஓடிவா ஓடிவா எங்கே எங்கே அதோ பார் அங்கே அங்கே! அருணனும் வருணனும் நேரெதிர் சந்தித்த  கொண்டாட்டமோ முகில் இழை கோர்த்து விண் பட்டாடையில் வண்ண ஜரிகைத் தைத்தனரோ? வளைவின் முடிவில் பொன் பானையுண்டாம் பொத்திக் காக்கும் சித்திரக் குள்ளனுண்டாம் புள்ளினம் மகிழும் முல்லை நிலமுண்டாம்...

பிடித்தப் பாடல்

ஒலிக்கு மனதில்  ஒர் ஒளியுருவம் விழித் திறப்பை ஒத்தி வைக்கச் சொல்லும் நொடி நீண்டு யுகமாகக் கெஞ்சும் அட்சர ஸ்ருதியில் லயமாய்க் கரைந்து மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கத் தூண்டும் மிகப் பிடித்தப்  பாடல் என்றென்றும் ரசித்தல் இனிது!                                ...

ஒரு திருநங்கையின் தேடல்

ஒருவரும் சீண்டியதில்லை… ஏச்சுபேச்சுக்கள் தாண்டி,  அன்பை உணரும் வார்த்தைகள் அறிந்ததில்லை… நித்தமும் சூட்டப்படும் புதுபெயர்களுக்குள்,  தேள்கொட்டிய வாழ்க்கை… சிரிப்பைத் தவிர,  வேறொன்றும் எங்கள் கழிவிரக்கமில்லை.. ஏங்கிய மொத்த அன்பையும் ஒரு நொடியில்...

உதவாதினி ஒரு தாமதம் உடனே விழி

ஊரடங்கில் உல்லாசம் கொள்ளும் உடமை மானிட… உண்டுவிட்டு உறங்கியது போதும் உடனே விழித்தெழு… இங்கே மின்மயானச் சுவர்களெல்லாம் மிரளுகின்றன… சுடுகாட்டு புதைகுழிகள் புலம்புகின்றன… வெட்டியானின் ஆயுதங்கள் அலறுகின்றன… ஒரு புறம் இந்நிலையென்றால் மறுபுறமோ...

தாயுள்ளம்

ஈரைந்து திங்கள் தவக்கரு சுமந்து கூரைவேயா இல்லில் அரணாய் நின்று புரையொன்றை கடிந்தே விளக்கி நானொளிர அரை உயிராய் தானுருகும் மெழுகவள்… உற்றதோர் துணையை இழந்த பின்பும் பெற்றதோர் பிள்ளையின் துன்பம் எண்ணி அற்றே கலங்காமல் அகங்காத்து தரங்குறையா பொற்றொத்து மங்காது மிளிரும்...

தொலைந்திட வேண்டும்

தொலைந்திட  வேண்டும்… காட்டுக்குள்ளே தொலைந்திட  வேண்டும்… திசைக்கு சூரியன் வழிக்கு விண்மீன் குடிக்கத் தேன் சுனை புசிக்க மலைக் கனி! அடைந்திட அணில் பொந்து தூளியாட நெடு விருட்சம் அயர்ந்திட புல் படுக்கை ரசித்திட பால் வெளி! ஆடிக் களிக்க மயிலும் ஆனையும்...

கண்ணீர்

கண்ணீர் திட்டினாலும் வருகிறது கொஞ்சினாலும் வருகிறது பிறர் துன்பத்திலும் வருகிறது தனக்கு என்ற போதிலும் வருகிறது எப்போதும் நிறைத்து வைத்திருக்கும் பொதுவுடமைக் கிணறு… பொதிமூட்டையைச் சுமக்கும் மனதிற்கு ஆறுதல் பரிசு…. மனக்கரைசலை முகர்த்துக்கொண்டு வரும் முகிலின்...

மனிதன் மாறிவிட்டான்

மனிதன் மாறிவிட்டான் அன்றே சொன்னீர் தீர்க்கதரிசனமாய் கண்ணதாசரே…. மனிதன்மாறிவிட்டான் ஆம் மாறித்தான் விட்டான் இன்னும் கொஞ்சம் சுயநலமாய் இன்னும் கொஞ்சம் மதத்திலும் இன்னும் கொஞ்சம் அறிவிலும் அவன் கண்ட மாற்றத்தைக் கண்டு அஞ்சிவிடாதே இன்றும் பாட்டை எழுதிவிட்டுப் போ...